Historia

Kościół pw. św. Stanisława biskupa i męczennika powstał w wyniku przemianowania i następnie przebudowania cerkwi prawosławnej św. Mikołaja na placu Sobornym (ob. Plac Konstytucji 3 Maja), która w połowie 1915 roku została opuszczona przez Rosjan wycofujących się z Radomia. Budynek wojsko austro-węgierskie przekazało władzom miejskim. Początkowo z inicjatywy radomskiego oddziału PTK, zamierzano przeznaczyć go na Muzeum Narodowe Ziemi Radomskiej. Ostatecznie władze miejskie przekazały go wojsku na kościół garnizonowy. W grudniu 1918 r. zaczął odprawiać w nim nabożeństwa dla wojska kapelan ks. Jan Koziński. 8.05.1920 r. kościół został poświęcony.
W 1925 r. postanowiono zatrzeć cerkiewne kształty budowli. Plany przebudowy opracował radomski architekt Kazimierz Prokulski. Prace rozpoczęto 14.06.1925 r. ukończono po 5 latach i 5.10.1930 r. konsekrował go bp Polowy Wojska Polskiego Stanisław Gall. Projektant nadał obiektowi harmonijną, zwartą i stosunkowo strzelistą formę o cechach neoklasycystycznych, z charakterystycznym portykiem, podtrzymującym belkowanie i tympanon, z kopułą w zwieńczeniu. Przebudowano też podziemia na kaplicę, w której mieli być chowani zasłużeni radomianie.
W czasie okupacji odprawiano w nim nabożeństwa dla Niemców. Od 1945 r. ponownie obsługiwali go kapelani wojskowi, choć oficjalnie funkcje kościoła garnizonowego pełni od 1989 r. W 1986 r. w podziemiach urządzono kaplicę św. Maksymiliana Kolbego.
21 stycznia 1993 r. bp Polowy Wojska Polskiego Sławoj Leszek Głódź erygował parafię Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego.
W latach 2006 – 2007 odnowiono zewnętrzną elewację oraz otoczenie.
W przedsionku znajdują się tablice pamiątkowe poświęcone poległym żołnierzom Wojska Polskiego, partyzantom AK i BCh oraz pilotom, którzy zginęli tragicznie, startując z lotniska na Sadkowie.

Przed kościołem ulokowano w 1925 r. symboliczną płytę Grobu Nieznanego Żołnierza – obecna zrekonstruowana w 1995 r.

Historia na podst. J. Sekulski, Encyklopedii Radomia, Radom 2012